خانه رویاهای من ... .


این روزها همه یه طوری گم شدند ... .
توی این شهر هیچ کس دنبال گم شده اش نیست ...چهرهای رنگ پریدهء آدمهای رو به زوال که لبخند سالهاست از چهره شون رفته ...این ها همون ساکنان دنیای قرن ۲۰ هستند  !
جالبه مردم شهر من با اینکه تا خرخره غرق مشکلند اما چهره هاشون سرد و بی روح نیست ...
نوشته شده در شنبه ۱۱ اسفند ۱۳۸٦ساعت ۱٢:٠۸ ‎ب.ظ توسط نغمه یادگاری از مهمان () |