چه تلخ است....

همیشه پر هراس بود از طعم پروازباارتفاعی دور از میان ابرکهای سفید  در آغوش آبی آسمان .هیچ کس او را نمی شناخت و از  او هیچ نمی دانستند ؛تنهای هیاهی بالهای آبی اش را می شناختند که در سودای پرواز کنون خاکستری بودند ؛شاید بیم پرواز شهامت او را کاسته بود ! سالهاست یا شاید قرن هاست که در سودای آسمان .... .

هیچ نمی داند ودیگر برایش همهء ندانسته هایش پوچ شده و بی فریاد ناله سر می دهد , چلچراغ شب به ناله هایش خو گرفته ...

 چه تلخ است وقتی پر پروازت باشد ولی تو را شهامت پرواز هیچ... .

/ 3 نظر / 13 بازدید
بابک

شهامت پرواز همیشه از پر پرواز مهم تره.

peter

چه تلخ است وقتی پر پروازت باشد ولی تو را شهامت پرواز هیچ... چه تلخ است وقتی پر پروازت باشد ولی تو را شهامت پرواز هیچ... چه تلخ.... [گل]